Reaching out to others: Deception in the Church?


I’m really typing here without plannig first, so I hope I make sense.

The last few days and weeks there has been lots of accusations against some of the pastors in the churches that I attend, as well as a renewed attack on some of the lecturers at the place I study.

I also have some infrequent chats with people on my other blog site about the so called “emergent” movement. And they refer me to all kinds of places that attacks the above-mentioned groups of people. (And here South Africans has really come onto the worldmap, as targets of attack!!)

I laid awake last night thinking why this is happening. Why do Christians attack other Christians. One of my pastors, Ds. Stephan Joubert, always says, “Why is it that the only community or group that fights with each other are the Christians?”

We talk to people who are not Christian, showing love, but doesn’t show the same love to our own brothers and sisters!!

My real reason for writing this came to me this morning. The question I asked myself was this: How do you reach people?

So, how do you reach people? By judging them? By ignoring them? Or do you love them? Do you accept them as people?

Is it possible for you to accept people as people?

Is it possible to start loving people and still judge them? How is that possible?

I know I have a dream of a Church (Body of Christ), who will go to the world with a message of love and acceptance.

But does my love and acceptance means that I am going to discard my believes? No way! But I am not willing to force my believes on someone! That is a sure way to break a realtionship and end any chance for me (or even any future Christian) to try and reach a person!

God so loved the WORLD… (not the saved) …that He sent His Son… Think about that the next time you stand ready to judge someone who might just do things different than you.

Fredz

Advertisements

Rassisme


Daar is iets wat my nogal pla.

Rassisme.

En die manier hoe dit aanhoudend aandgeblaas word.

 

Ek dink aan die ster op sekere sportspanne se moue.

Ek dink aan plaasaanvalle.

Ek dink aan ministers en adjunk-ministers en ander mense wat dinge sê wat nie gesê hoef te word nie.

Ek dink aan die maniere hoe sekere groepe se culture nie eers genome word op skool nie.

Ek dink aan die maniere hoe daar net van ‘n sekere oogpunt uit na geskiedenis verwys word (in skole se handboeke en op radiostasies).

Ek dink aan die gedurige naamveranderinge.

Ek dink aan die woorde wat NOGSTEEDS gebruik word deur ons ouers (en baiekeer deur ons jonges ook!) om na sekere rasse te verwys!!!! (Dit maak my woedend om dit te hoor!!)

Ek dink aan ‘n onderhoud wat gevoer is met die skrywer van For whites only.

 

Is rassespanning nie juis as gevolg van ‘n “ons/julle”-houding nie?

En daar is sekerlik soveel voorbeelde daarvan.

 

Ek is trots daarop om ‘n Afrikaanse, blanke Suid-Afrikaner te wees.

Ek vier Geloftedag, maar soek ook ‘n stukkie versoening daaruit. (More is mos “Versoeningsdag” vir Suid-Afrikaners en “Geloftedag” vir Afrikaanse blankes.)

Ek is bly daaroor dat die plek waar ek more Geloftedag vier, dit reggekry het om die klem duidelik te laat val op die gelofte teenoor God, en nie die blankes vs. swartes houding neem nie.

 

Ek is glad nie ten gunste van die verandering van straatname en dorpsname nie. Maar dit gebeur. As ons gedurig daarteen gaan vasskop, wie wen dan? Ek sê nie ons moet ophou veg vir die behou van Pretoria en Pretoriusstraat nie. Maar as dit deur die proses gegaan het, en die naam het verander, aanvaar dit.

 

Ek luister na ‘n radiostasie. Daar word nogsteeds gebruik gemaak van al die ou name. En Die Stem word steeds gespeel. Asof dit steeds die volkslied is. Watter volk?

Ek is ‘n Suid-Afrikaner. En natuurlik is deel van my Suid-Afrikaner wees ook om ‘n Afrikaanse blanke man te wees.

Maar is dit nie dalk belangrik om vrede te maak met sekere goed en te begin kyk na hoe ons ‘n nasie kan bou waarop on kinders gaan trots wees nie?

 

Hoe lank nog gaan “ons” verwag dat “hulle” by ons moet aanpas?

Hoe kan “ons” verwag dat “hulle” gaan verstaan, as “ons” nie vir “hulle” verduidelik nie?

Hoe kan “ons” verwag om met “hulle” te praat, as “ons” nie moeite doen en in “hulle” leefwêreld inbeweeg nie?

 

Ek dink “ons” het nog nie naastenby genoeg moeite gedoen om in mekaar se skoene te stap nie.

Ek hoop jy hoor die “ons”, want daar is baie mense wat regtig moeite doen om by ander uit te kom en hoor hoe ‘n ander dink en voel en beleef. Maar dit gebeur nog te min.

 

Hoe kan jy meer moeite doe nom na ‘n ander uit te reik?

Hoe kan jy in iemand anders se skoene stap?

Hoe kan jy op praktiese maniere by iemand anders uitkom en hoor wat hulle behoeftes, gevoelens, ervaringe is?

Hoe kan jy help om rasseverhoudinge te verbeter?

Wil jy help om rasseverhoudinge te verbeter?

Menslike nommers by God?


Ek het vir ‘n deel van my lewe gewerk by ‘n skool. As jeugwerker/berader. Ek het awesome jare daar gehad. Ek gaan kuier nog gereeld daar. Dis vir my mooi om te sien hoe mense daar groei. Mense wat ek leer ken het as onseker, skaam graad 8’s, wat volgende jaar graad 9, 10, 11 en 12 toe gaan, en no gander wat klaar maak met skool. Kinder swat al hoe nadir kom aan volwasse wees. Mense wat vriende en vriendinne geword het.

Volgende jaar is ek al drie jaar lank “weg” by die skool. Ek is “weg” daar toe volgende jaar se matrieks nog graad 9 was. Ek het nogal ‘n sterk verhouding met hulle opgebou.

Deur die afgelope jaar het ek twee keer heel skokkende gesprekke gehad, Elke keer was die meisie wat ek nie geken het nie, en dan wil ek hoor vanwaar hulle gekom het. Die gesprekke het iets soos volg geklink:

            Ekke: “Haai. In watter graad is julle?”

            Persoon: “ Graad 11.”

Ekke: “O. Wanneer het julle in die skool gekom?” (Ek het gehoop hulle sal se “vroeer die jaar”)

            Persoon: “Aan die begin van graad 8.”

Dis vir my sleg. Twee mense wat ej nie ken nie, in ‘n groep met wie ek so goed oor die weg kom! (Vir ander klink dit normal, maar dalk sal jy netnou weet waarom dit sleg is vir my.)

 

Ek het nogal baie bewus geraak van iets. Ek hoop wat ek se maak sin, want dis net ‘n klomp gevoelens wat ek tik/skryf wat huidiglik in my hart is.

Hoe maklik is dit on die “famous” mense te ontmoet, te leer ken, en te onthou.

Hoe moeilik is dit om moeite te doe nom die “unknowns” te leer ken.

 

Wie se skuld is dit?

Om dit te beantwoord, moes ek eers vir myself vra… “Wie is die famous en die unknowns?”

 

“Famous” val in ‘n paar groepe… (Dalk erken jy jouself in party van die groepe):

         Sportspelers (normaalweg ook net sekeres!)

         Akademiese sterre (tot so die top 50, miskien nog minder!)

         Kulturele heroes (party koorlede en revuelede, minder vorrtrekkers, ens.)

 

Unknowns:

         VCSV-lede en –leiers

         Skaakspelers

         Die bekende term… “sluipers”

 

Let wel: As jy in albei die groepe val, dan skakel dit jou outomaties uit van ‘n “unknown” tot ‘n “famous”.

 

Ek het ‘n vriendin. Sy is ‘n onderwyseres by ‘n groot skool.

By ‘n groot skool is dit maklik om sekere kinders mist e kyk. (Wie se skuld is dit? Ek weet nie…)

Op ‘n slag het sy uitgereik na een van die sluipers is haar voogklas. Dalk eerder ‘n super-sluiper (as jy kyk na die klas waarin hy was!)

Hy doen nie sport nie. Hy bly ver.

Hy’s nie groot op kultuurgebied nie.

Hy is ook nie baie sterk op akademiese gebied nie. (Dalk sou hy gewees het as hy nie so bekommerd was oor sy ma wie kanker het nie).

As gevolg van hierdie drie goed, is daar nie veel kinder swat hom raaksien nie.

Hy rook nie. Hy vleok nie. Hy doen sy huiswerk. Hy’s eintlik ‘n voorbeeldige seun (as is hy nie onder die top 50 van academies presteerders nie). Hy’s nie ‘n “probleemgeval” of ‘n “stoutgat” nie. So hy trek ook nie regtig onderwyseres se aandag nie.

Hy kon maar net sowel ‘n nommer gewees het in die skool.

Toe besoek my vriendin die nommer.

Iemand het belanggestel in hom… .n Mens!

 

Ek het nou die dag ‘n een van die kerke gesit wat ek af en toe besoek. Ek sien toe almal wat in die kerk gesit het. Kinder swat nou nog in skole is en wat die afgelope drie of vier jaar klaar gemaak het.

So ‘n klomp van hulle is die “famous” mense.

         Slimmes

         Sportvrate (of ten minste net rugby-, netbal- of hokkiespelers)

         Selfs ‘n paar kulturele mense

         En die sogenaamde “stoutgatte”

En ek sien toe diegene wat focus op hulle: Onderwysers!

 

Die hartseer ding is dat dit nie net by die skool is wat die nommer-stelsel gevestig het nie. Daar’s ook nommers by die kerk. En so baiekeer is die nommers by die skool ook die nommers by die kerk. (En die kerk is die plek waar die “standaarde” anders behoort te wees!) En daar’s ook nommer by Christelike kampe!!!! (Waar dit beslis anders moet wees!!!)

Ek’s seker jy het dit al gesien: Die domineer/pastor/jeugwerker/jeugleier/groepleier wat meest van sy/haar aandag gee aan die sportiewes, slimmes, rykes en “stoutgatte”. Selfs daardie ouens/meisies wat vanoggend nog hangover gehad het, is vanaand in die “famous” groep (“Red die ongereddes, maar vergeet van die gereddes”-houding of “Mik vir sekere ongereddes en vergeet die res”-houding).

 

Die hartseerder ding, besef ek toe, is date k een van hulle is. Ek is een van daardie mense wat focus op sekeres (en gewoonlik weer van die “nommers” vergeet!).

Wel, ek troos myself hieraan: Dit is ‘n groot skool. En ek werk met baie mense! So ek kan seker maar hier en daar party mense vergeet? Of nie by uit kom nie.

 

En dan kom die gedagte by my op… God is anders. By Hom is daar nie nommers nie.

Psalm 139 vertel hou God intens betrokke is by elke liewe persoon. Hy ken elkeen deur en deur. Hy ken elkeen intiem. Hy het immers elkeen gevorm en persoonlik aanmekaar geweef.

En so as ‘n ekstra gedagte… Jesaja 11:1-5. In vers 3 se Jesaja dat God sal oordeel, maar nie volgens ons standaarde nie (ons kyk mos baie maklik na die uiterlike en gaan op wat ander mense se). Nee, God kyk na die hart van die mens. En Hy maak tyd en leer ‘n persoon ken, uit eie inisiatief en firsthand, nie volgens wat ander se nie! Vers 5, vertel van ‘n Regeerder wat regverdig en betroubaar is!

 

Ek het niks teen sprot nie. Ek is life vir hokkie en krieket en so bietjie tennis. Ek het goeie vriende en vriendinne wat baie sprotief is. En slim mense? Wel, ek het twee onderskeidings gehad die jaar en ek ken seker die hele top 15 van 4 grade by ten minste twee skole! En ek travel maklik om koor en revue te ondersteun!

 

Maar, hoe is ons Vader? Hy is betroubaar. Hy is regverdig. Hy ken almal. Hy doen moeite met elkeen, voordat Hy enige oordele maak oor die persoon. By Hom is daar nie ‘n nommer nie.

Ek weet ek sal onmoontlik nie almal wat in die een skool is ken nie (om nie eers te praat van al die skole waar ek betrokke is nie). Ek wee took ek sal nooit almal ken waar ek eendag gaan predikant gaan wees nie (as die Here wil he ek moet dit doen oor vyf jaar!).

Maar ek weet ook ek wil soos my Vader word. En om dit te doen, moet ek tyd maak om mense te leer ken vir wie ek nie andersins sou tyd maak nie. Dit beteken dalk ek sal uit my comfort zone moet kom en mense leer ken wat ek nie ken nie. Dalk moet ek meer gereeld by ‘n tafel gaan sit waar daar mense is wie ek nie ken nie. Op so manier kan daar dalk minder nommers in my lewe is.

Daar’s mense wat ek ken, wat ek nommers gemaak het deur my optrede teenoor hulle. Jy weet hoe dit is: Soms loop jy ‘n CAN of CUM en jy sien iemand wat jy nie wil groet nie. Wat doen jy? Weet nie. Ek, loop skielik af in die gang waar die bababoeke is, en raak besig op my selfoon, net om seker te maak ek lyk besig! Wel, dis iets wat ook moet stop! (By my, ek weet nie by jou nie)

 

Dink jy dis moontlik dat daar minder nommers in jou lewe kan wees? Hoe kan jy van nommers mense maak?

 

God se karakter


Die Bybel vertel ons van God. In “geleerde kringe”, word gese dat die Bybel vertel van mense se belewenis(se) van God. Daar word baie eienskappe van God gegee, en Sy Name word gegee en dan gekoppel aan spesifieke gebeurtenisse.

Voorbeelde:

         In Psalm 23 is God die Goeie Herder

         In Eksodus 3:15 gee God een van Sy Name (eintlik SY NAAM) vir Moses.

Ek gaan nou nie meer voorbeelde gee nie…

 

Elkeen van ons het sekere belewenisse van God. Elkeen van ons het God op spesifieke en spesiale maniere leer ken deur ons elkeen se geestelike lewens.

 

Watter van God se eienskappe het jy al beleef?

Watter deel/dele van Sy karakter het jy al ervaar en leer ken?

Watter van God se Name het al werklikheid geword in jou lewe?

Se ook hoe dit gebeur het.

Oor “The Shack” / About “The Shack”


Ek is op die oomblik besig met die boek The Shack, geskryf deur William P. Young.

Ek gaan nie eers probeer om nou al te veel van die boek te se nie. Ek sit voor die TV en kyk sokker (Engeland vs. Duitsland), so ek konsentreer glad nie nou op boeke oordink nie.

Ek kan wel se dat ek deur die dag tot aan die einde van hoofstuk 4 gelees het. Tot aan die einde van hoofstuk 3 was die boek bitter stadig. (Weet nie of iemand verstaan wat ek bedoel nie?) Maar skielik in hoofstuk 4 kry dit toe rigting!

 

Het jy al ‘n boek gelees wat so boring begin dat jy dit net wil terugsit in jou boekrak (of in ‘n boks sit met al jou “opgaarboeke”), om net skielik so aangegryp te word deur twee bladsye van die boek, dat jy sommer dadelik besluit die boek word nou anders beoordeel (en verder gelees!)?

Watter boek was dit, en wat het jou opinie verander? Is jy bly jy het aangehou, of is jou oorspronklike gedagtes oor die boek bevestig?

 

 

I am currently busy with the book The Shack, written by William P. Young. I’m not even going to try too say to much about the book now. I’m sitting in front of the TV and am watching soccer (England vs. Germany), so I’m not concentrating at all on thinking about books.

I can say, though, that I read up onto the end of chapter 4. Till the end of chapter 3, the book was very slow. (I don’t know if someone might understand?) Suddenly, in chapter 4, it’s as thought the book came to life!

 

Have you ever read a book which was so boring at the beginning that you wanted to put it back on your shelf (or put it in a box with all the other “scrap”), to suddenly be surprised by the interesting few pages of a chapter, that you immediately decide to give the book another chance?

Which book was it, and what made you change your opinion? Are you glad you kept reading, or were your original thoughts on the book confirmed?

Opgewonde oor sport!


Ek het laasnag (19 Nov) tot vanoggend vroeg sokker gekyk. Eers was daar die highlights van verlede naweek se English Premiership League. Engelse sokker is darem net goed ne? Wel, ek hou daarvan. Veral ManU… Daar is altyd goeie sokker tussen Engelse spanne. En mens kan nooit regtig geld opsit op ‘n span nie (ek dobbel nie!).

Bafana Bafana (SA se sokkerspan), het teen Kameroen gespeel. Nogal in Rustenburg! Bafana is so omtrent, ag, ek weet nie hoeveelste in wereldsokker. En Kameroen is so 21ste! (In rugbyterme sou mens kon se dis New Zealand vs. Italie – Italie se kanse om te wen is so 50-2) En toe wen Bafana! 3-2. En dit was nogal mooi sokker! Ek hoop jy het dit gesien! Wanneer laas het jy ‘n goeie sokker game gesien, een waar dit score na 35 minute 2-2 is en eers na amper 85 minute word die wen-goal aangeteken? En dan is die wenspan die groen en goud van Suid-Afrika!!!

En ek kyk actually nog die Duitsland vs Engeland “friendly”. Ek stel dit so, want daar is nie regtig so iets soos ‘n friendly in internasionale sokker nie, en die twee spanne is aartsvyande (dink Bulle vs Sharks)! Maar dis ‘n huge goeie game!

 

Waarom skryf ek al die goed?

Wel, in 2010 is dit Sokker Wereldbeker in Suid-Afrika. En met al die sokker wat ek vanaand gesien het, raak ek sommer opgewonde! O, en dan is daar nog die Confederations Cup volgende jaar. Die sewe wenners van al die streke wereldwyd, asook Bafana Bafana speel teen mekaar in ‘n mini wereldbeker.

Dis groot sokker! Amper soos Tri-Nations of SA vs. Aus in krieket! En selfs ‘n klomp rugby en krieket ondersteuners sien uit na die Confederations Cup en Wereldbeker!

 

Ja, dit was nou maar net ‘n bietjie gedagtes oor die sokker…

Ek is nie omskep in die grootste sokker-fan in SA nie. Ek sien nie minder uit na dag 2 van die toets tussen SA en Bangladesj nie. Ek is nogsteeds baie opgewonde oor die SA vs. Aus reekse wat voorle!

Maar, ek raak net al meer opgewonde oor die heerlike sokker wat voorle!

Dink net aan games soos Italie vs Brasilie in Pretoria, of Engeland vs Duitsland in Johannesburg, of Bafana Bafana vs. Azuri in Rustenburg! Sal lekker wees om van die games actally te kan sien! Vanuit die paviljoene!!

 

Sien jy al uit na die Confederations Cup of na Wereldbeker 2010?

Of sien jy, soos ek, uit na toetskrieket EN eendagkrieket EN Twenty20 se groot reeks: Proteas in Australie en Australie in Suid-Afrika?

Na watter ander sportgeleenthede sien jy nog uit?

Ek moet se, ek sien ook vreeslik baie uit na die dag wat Jacques Kallis oor 15000 lopies gaan en wat Jacques Kallis en AB de Villiers elkeen hulle 300-lopie merk in ‘n kolfbeurt kan bereik! (Kallis skuld ons ‘n 300!)

 

By the way, Engeland het toe 2-1 gewen…